Beste blogvolgers,
Wegens de vele commentaren en het feit dat we het zelf ook graag willen afmaken, ziehier het vervolg van onze Australische trip. Hoewel we ons al terug enige tijd op Belgische bodem bevinden, blikken we nog eens terug. De draad moet ver opgepikt worden, we bevinden ons blogsgewijs in het begin van januari.
Na ons fabuleus (lees: decadent) nieuwjaarsfeest (zie eerdere blog :)) was sparen weer aan de orde. Dus wij weer naar Mildura, waar wij ons ondertussen wel erg thuis voelden.
Welcome back en we kregen een upgrade in room!
Orde en netheid is belangrijk als je om 5 uur moet opstaan.
MIB (zoals jullie mss al onthouden hebben Mildura International Backpackers oftewel ons hostel)
bood ons niet enkel een veilige thuishaven maar ook zalige zonsondergangen en great companionship!
En natuurlijk ook...
Farm jobs!
Niet enkel de zonsondergang wisten we mee te pikken, vanaf nu werden we ook dagelijks getrakteerd op de zonsopgang.
(Lees: opstaan om 5, in het donker naar het veld rijden en dan tegen 5u30 de zon zien opkomen.)
De vines waren nog meer giga geworden.
Dus werkten wij tegen de sterren (lees: zon en 38 graden) op.
Nog een laatste keer mochten we door alle rijen (63 * 1 kilometer) gaan.
Hete dagen vragen soms om verkoeling.
Wij zagen de bui al hangen,
De wind laaide op,
en ja het koelde eindelijk wat af.
Geen nood aan het irrigatiesysteem vandaag.
Helaas waren deze stormen zeldzaam dus ja, wij waren wel blij als het regende :)
En de vines wisten dit ook te appreciëren.
HEY ging ook audiovisueel, en hoe!
Wat 10 uur vine trainen op een dag met (H)EY kan doen.
Ook de Chalmers hebben zich geamuseerd (op 5 kilometer verder hoorbaar).
Jammer genoeg waren alle vines redelijk snel getraind en hadden de Chalmers niet genoeg werk meer voor ons. De plantjes zorgden vanaf nu voor zichzelf.
Wij dus met de hulp van hostelbaas John op zoek naar een job.
Als we jongens waren geweest, waren we rijk teruggekomen omdat de vintage (het wijnmaken zelf) van start ging eind januari. Helaas worden boerinnen hierin onderschat.
Flower time
Bloemen plukken daarentegen is wel een vrouwenjob, hier waren de mannen niet welkom.
Welke bloemen vragen jullie je af?
Tulpen mss?
Neenee, deze!
Ziehier de minicourgette die eigenlijk de steel is van de bloem waar het ons om ging:
De eetbare delicatesse:
zucchini flowers
ofte
courgettebloemen
Gelukkig kregen we aangenaam gezelschap van deze twee rakkers.
De kittens van boer John.
Die als echte mannen in auto's geïnteresseerd waren en minder in de bloemen.
We wouden ze mee naar huis nemen,
maar dat mocht niet van de boer :(
Bill bewees ook zijn diensten:
wij startten namelijk met plukken voor de zon opging en de koplampen waren een handige hulp,
gelukkig begaf de batterij het niet.
Elke dag plukten wij dus een uurtje, gemiddeld 100 bloemen per man,
totale opbrengst voor de boer: 2 dollar*2 boerinnen*100 bloemen => veel geld!
Ons loon, daarover schrijven we niet naar huis...
Zelf maakten we ze ook eens klaar: zeer geslaagd bevonden!
Geen wonder dat sterrenrestaurants tot in Melbourne bloemen bestelden bij John.
From the flowers to the zucchinis
Na ons uurtje plukken,
tijd om aan onze tweede job (op een andere boerderij in de buurt) te beginnen.
Gelukkig niet plukken (hahaha, ook een mannenjob, maar absoluut niet jaloers hierop),
wij stortten ons op het inpakken.
In grote aantallen en dankzij costumised tractors kwamen de courgetten tot bij ons in de shed.
Snelle douche
Klaar voor het grote bad.
And drop them!
Zelfs de bins maakte de familie Crouch zelf.
Costumizen is hun dada (zie verder)
Ook deze machine is een eigen ontwerp van Craig.
Courgetten in alle vormen en maten,
aan ons om ze te sorteren.
Eerst wel nog even drogen,
En dan op de band die ze naar onze (draai!!!)tafel bracht.
Achter Terry (zie de man in high-vis uniform) zie je de reeds ingepakte dozen op de paletten,
klaar voor de supermarkten.
Peas (again)
Op de Crouch-boerderij kregen wij verschillende extra-jobkes om toch aan wat meer uren te komen.
Eén ervan: meerijden in de ute, het Australisch woord voor pick-up truck.
Filled with tools
Langs de druiven (ja, die hadden ze ook bij Crouch maar niet voor wijn)
Aangekomen op het pea-in-wording-veld.
Ziehier ook Craig in zijn laatste uitvinding: de pea-planting-machine.
Helaas niet volautomatisch, die stoelen waren voor ons!
En dan het emmertje vullen met erwtenzaadjes en maar mikken in die trechter.
Close-up:
de zaadjes zien er ook wel uit als steenharde rotte erwten.
Maar wel roze! met dank aan de insecticide.
En gaan!
Pauze!
Mildura betekent trouwens 'rode aarde', en waarom is duidelijk.
Werken op deze boerderij was ok, maar de uren en andere jobs waren wat schaars.
Gelukkig kon Eveline een upgrade in de wacht slepen:
van groenten en fruit naar de afdeling:
Boxes in Andpak
Waar de locals completely loco waren, dozen dozen dozen
en surfen (wat had je verwacht van Australiërs?)
Meet Jef, onze ploegmechanieker van dienst, jawel deze job kwam met shiften.
Zodus werken van 23u tot 7 s'ochtends kan van de ervaringslijst afgetikt worden.
Dozen specialiteit in piepschuim :-)
Verschrikkelijk om acht uur na elkaar aan te raken,
gelukkig konden ook kleintjes hier een show geven door het lichte gewicht.
deze dozen waren high in demand aangezien alle tafeldruiven hierin ingepakt werden en kwamen snel van de band op ons af
snel stapelen onder de hydraulische pompen en tapen
palletje bouwen!
het geheel is lichter dan een houten pallet!
Ook de dozen werden ingepakt, weliswaar niet in een doos, folie will do
Lachen met de Duitse boys.
Girlpower!
Andpak-team
Huge shed -> productie van 1 nachtshift klaar om de dadelijk de deur uit te gaan..
Relaxing!
Sushi - workshop. Onder de strenge supervisie van Jay (lees kimbob-specialist)
Listen to the master..
Accompagnied by two Pupa's
And a nice bottle of lovely CHALMERS wine!
Special thanks to Jay (the master) and Freddie (the baby or kimbob-bitch)
Grapecrush
Ook in onze vrije tijd werden de druiven niet vergeten.
Farm-slave-capital Mildura kende een waar jaarlijks festival met als hoogtepunt
het DRUIVENSTAMPEN!
John zorgde voor een MIB-team.
HEY voelde zich geroepen om de handen en voeten uit de mouwen en pijpen te steken.
With some help from our lovely Danish friend Bianca.
Go girls!
We deden, zoals jullie kunnen zien, erg ons best.
Jammer genoeg bleken we niet tegen de concurrentie (met grotere voeten trouwens) opgewassen.
We kregen toch een welverdiende troostprijs
Rarara: it was wine of course!
Voor de feestfoto's nadien kan je bij ons terecht hehe.
Misschien nog even wat weetjes over Mildura:
Wij voelden ons boere-goed in:
Midura, Victoria, Australia
Population: 30.000
Developped in: late 1880's thanks to the pioneer of the irrigation system! haha
Mildura was ment to be a farm slave capital,
worth a visit? definitely maybe!
We do hope that all our co-MIB'ers are having fun wherever they our and share the same great memories!
Lots of love,
Pupa & Helen
